Rozdział 21

Patrycja otworzyła drzwi.
- Dzień Dobry! Pani Patrycja Tarwicka?
- Tak, to ja.
- Proszę, niech tu Pani podpisze. - Powiedział dostawca i wręczył dziewczynie duży bukiet czerwonych róż.
- Dziękuję bardzo, a nie wie Pan od kogo one są?
- Przykro mi, ale nie mogę udzielić Pani tej informacji. Do widzenia.
- Do widzenia. - Odparła i zamknęła drzwi.
Patrycja włożyła róże do wazonu i postawiła w salonie. Kilka minut później wrócił Pan Tarwicki. Gdy wszedł do pokoju dziennego, od razu je zauważył.
- Patrycjo, możesz na chwilę tu przyjść.
- Już idę, co się stało?
- Skąd są te kwiaty? - Zapytał i wskazał na bukiet róż.
- Dostałam je dzisiaj.
- Od kogo, jeżeli można wiedzieć.
- Sama nie wiem. - Wzruszyła ramionami. - Dostawca mi je przywiózł i nie chciał powiedzieć kto jest nadawcą.
- Tam jest jakaś karteczka. - Oznajmił, podchodząc bliżej.
- Oj, nie zauważyłam, a co jest tam napisane?
- ''Mam nadzieję że Ci się podobają, dziękuję jeszcze raz.'' Wiesz może kto to mógłby być?
- Hmm.. Podejrzewam że to sprawa Michała.
- A gdzie On właściwie jest?
- Nie wiem, wyszedł trzydzieści minut temu i oznajmił że wróci za godzinę. - Rzekła dziewczyna po czym poszła do swojego pokoju.

Półgodziny później, przyszedł Michał.
- No wreszcie, gdzie żeś się podziewał?
- Mówiłem że mam ważną sprawę, a teraz lepiej się przebierz. 
- Po co?
- Nie chcesz chyba iść do restauracji w tym stroju.
- Do restauracji? Michał, przesadzasz. Naprawdę, to jest przesada.
- To żadna przesada. Idź się przebrać, masz kwadrans. - Dodał i poszedł do pokoju, aby się przygotować.
Piętnaście minut później, byli już w drodze do lokalu.

Rozdział 20

Po rozpakowaniu walizek, Michał jeszcze raz podziękował dziewczynie.
- Naprawdę, nie ma za co. - Odparła, lekko się uśmiechając.
- Ależ jest.. - Zamyślił się - Wiesz, mam pewien pomysł.
- Jaki? - Zaintrygowała się Patrycja.
- Masz dzisiaj wolny wieczór?
- Tak, dlaczego pytasz?
- Wkrótce się dowiesz. - Oznajmił chłopak i skierował się ku wyjściu.
- Michał! Gdzie idziesz?
- Mam sprawę do załatwienia, za godzinkę będę. - Odparł i zniknął za drzwiami.
Dziewczyna zamknęła wejście i poszła do swojego pokoju. Włączyła laptopa i na czacie napisała do koleżanki.


Patrycja: ''Hej''
Aleksandra: ''No cześć''
Patrycja: ''Co u Ciebie?''
Aleksandra: ''Nic nowego..A u Ciebie?''
Patrycja: '' Hm.. No tyle że Michał się wprowadził''
Aleksandra: ''No właśnie, ejj, jak to teraz będzie?''
Patrycja: ''No normalnie''
Aleksandra: ''Normalnie? ''
Patrycja: ''A jak ma być?''
Aleksandra: ''Em.. No wiesz, nigdy jeszcze nie mieszkał z Tobą jakiś chłopak''
Patrycja: ''Nie zapominaj że On woli chłopców''
Aleksandra: ''A kto tam wie czy On woli chłopców czy dziewczyny, chłopak to chłopak, nie zapominaj o tym''
Patrycja: ''Czy Ty mi coś sugerujesz?''
Aleksandra: ''Ja Cię tylko ostrzegam, moja Droga.''
Patrycja: ''Dobra, dobra..''
Aleksandra: ''Patka, czy naprawdę jesteś taka głupia? On mógł skłamać, nigdy nie jest się stu-procentowo pewnym''
Patrycja: ''No niby tak. Ale..''
Aleksandra: ''Ale co?''
Patrycja: ''Ale ja nie wierzę że On jest taki jak inni''
Aleksandra: ''Widzę że nie wytłumaczę Ci, tylko żeby potem nie było ''Olka, szkoda że Cię nie posłuchałam''. Ja tylko ostrzegam''
Patrycja: ''Yhym''
Aleksandra: ''Okej, muszę lecieć. Pa.''
Patrycja: ''Narazie''


Patrycja wyłączyła urządzenie i położyła się na łóżku, myśląc nad rozmową z Aleksandrą.
''A może ma racje.'' - Powiedziała do siebie. Rozmyślenia przerwał dzwonek do drzwi.